Margaret Hermant

Where Is Home? 

Thuiskomen in muziek 

Een man stapt het podium op, cello in de hand. Hij kijkt de zaal in, spreidt zijn armen en zegt: ‘Welkom. Vanavond zijn jullie geen toehoorders, maar deelnemers. Onze ontmoeting is een uitwisseling.’ Dan begint hij te zingen en te spelen, en wordt alles duidelijk. Als een levende antenne capteert hij de energie van het publiek en stuurt die in veelvoud terug. De zaal wordt een woonkamer. Wie erbij was, gaat als een ander mens naar huis. 

Ongeveer zo verloopt een concert van Abel Selaocoe. Samen met de charismatische cellist, zanger en componist heten we je hartelijk welkom op het 21e Klarafestival. Als festivalartiest speelt Selaocoe drie concerten die het hele spectrum van zijn muzikale wereld bestrijken. Van traditionele muziek uit zijn geboorteland Zuid-Afrika tot barok, jazz, hedendaags klassiek en improvisatie: al die invloeden smelt hij om tot een uniek oeuvre in het teken van identiteit en culturele uitwisseling.

Aan het debuutalbum van Selaocoes eigen Bantu Ensemble ontlenen we het thema van deze festivaleditie: Where Is Home? Het is een open vraag met ontelbare antwoorden – zeker in het superdiverse Brussel met zijn 180 nationaliteiten en 100 talen. Onze hoofdstad is een draaischijf. Een toevluchtsoord. Een tijdelijke of permanente thuisbasis voor talloze mensen, elk met hun eigen verhaal. Iedere dag prijzen we ons gelukkig dat we als festival in zo’n vruchtbare bodem mogen ankeren. 

Klarafestival 2026 is een ode aan de stad waar we thuis zijn. Tijdens Muziekberg/Mont des Musiques palmen Brusselse musici één dag lang de Kunstberg in, van het Muziekinstrumentenmuseum tot Bozar, van de Ravensteingalerij tot de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten. En zowel Radio Lomax als het koor Les Invisibles (La Voix des Femmes Sans Papiers) vertolken Brusselse liederen met uiteenlopende wortels. 

Een zo breed mogelijk publiek laten ervaren dat klassieke muziek springlevend is: dat is onze missie. Zelfs de meest vertrouwde werken klinken als nieuw in de handen van de avontuurlijke musici met wie we ons omringen. Laat je verrassen door Bachs Johannespassie onder de baton van Maxim Emelyanychev. Verbaas je over Beethoven en Strauss met het Orchestre Philharmonique du Luxembourg. Herontdek Chopin en Skrjabin in een uitvoering door Alexandre Kantorow. Of maak kennis met klavierfenomeen Anthony Romaniuk: net als Abel Selaocoe vervlecht hij eigen muziek met bestaand repertoire, van Bach tot Björk. 

Dit festivalprogramma telt wel meer muzikaal gelijkgestemden. Zo voltooide Annelies Van Parys de 8e symfonie van haar oud-leraar Luc Brewaeys. Pianisten Kris Defoort en Stephane Ginsburgh brengen een hommage aan hun vriend Philippe Boesmans, die 90 jaar zou zijn geworden in 2026. Abel Selaocoe op zijn beurt improviseert met oude én nieuwe zielsverwanten, en vertolkt met Brussels Philharmonic een gloednieuw celloconcerto van de Amerikaanse componiste Jessie Montgomery. 

Dit alles zou niet mogelijk zijn zonder de steun van onze partners in Brussel en daarbuiten. Bozar, Flagey, De Munt, Ancienne Belgique, Brussels Philharmonic, Belgian National Orchestra, Passa Porta, BNA-BBOT en de Luc Brewaeys Foundation dragen bij aan het unieke DNA van Klarafestival. Onmisbare private partners zijn KPMG Belgium, Proximus, Brugse Zot, Gimv/WorxInvest en Interparking. We waarderen de steun van de Vlaamse Gemeenschap, de Vlaamse Gemeenschapscommissie, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Nationale Loterij. De samenwerking met VRT en Klara is dan weer het geheim van ons succes als omroepfestival. We zijn dankbaar voor het enthousiaste publiek dat ons volgt, zowel in de concertzaal als thuis via de radio en VRT MAX. 

Voor Abel Selaocoe is ‘thuis’ veel meer dan een gebouw of een plek. ‘Het kan een spirituele ruimte zijn. Het kunnen mensen zijn. (...) Het kan iets zijn dat je vindt op je omzwervingen.’ Zeven jaar lang was Klarafestival ‘thuis’ voor intendant Joost Fonteyne. Zijn zin voor avontuur en maatschappelijke verbinding spreekt meer dan ooit uit dit festivalprogramma. In april 2026 vervolgt hij zijn tocht, en geeft hij de fakkel door aan Jan Van den Borre. Veel dank, Joost, voor de mooie jaren! 

Het Klarafestivalteam 

Joost Fonteyne, intendant

Jan Raes, voorzitter

Chantal Pattyn, nethoofd Klara

Snaren onder stroom
In gesprek met Margaret Hermant

Componiste en harpiste Margaret Hermant is medeoprichter van ensembles als Echo Collective, maar creëert ook magnetiserende solosets voor harp en electronics. Tijdens Klarafestival 2026 stelt ze in avant-première haar eerste solo-album Freedom voor. Enkele weken voor de officiële release ontmoeten we haar in Bozar voor een gesprek over het belang van vrijheid in haar muzikale spel. Geen betere plek dan het kloppende hart van haar thuisstad Brussel om haar de centrale vraag van het festival voor te leggen: Where is Home?

Brussel is jouw thuisbasis. Hoe is jouw band met deze bruisende stad?

Ik woon hier al twintig jaar en ik vind het nog steeds een fantastische stad. Als artiest is het bijzonder verrijkend om tussen al die diverse culturen te leven. Brussel is een artistieke bruisbal, een mix van verschillende stijlen en genres – van dans, circus, film en muziek tot beeldende kunst – alles komt hier samen. En tegelijk liggen steden als Parijs, Londen, Amsterdam en Berlijn binnen handbereik; dat maakt deze stad nog aantrekkelijker.

Wat zorgt ervoor dat je je er thuis voelt?

Ik groeide op in een dorp op het platteland, waar het buitenleven een belangrijke rol speelde. Aan onze woning in Brussel hebben we een klein tuintje, waardoor ik dat gevoel toch wat kan herbeleven: we onderhouden de tuin, zorgen voor de kippen en brengen er in de zomer veel tijd door. Ik hecht veel waarde aan die kleine dagelijkse rituelen en ogenschijnlijk eenvoudige dingen. Ze dragen bij aan mijn welzijn.

Welke klanken associeer je met Brussel?

Thuis luister ik weinig naar muziek, er heerst voornamelijk rust en stilte. Hoewel Brussel een grootstad is, kan het er verrassend stil zijn. Ik woon in een serene straat en geniet enorm van die kalmte. Daarnaast hangt er ook een huiselijke sfeer in de stad door de vele woningen dicht bij elkaar. 

Als muzikant ben je vaak onderweg. Wat doe je om ook daar dat thuisgevoel met je mee te dragen?

Voor mij is ‘thuis’ eerder een gevoel van veiligheid, welzijn en verbondenheid. Ik kan mij overal thuis voelen, zolang ik in goed gezelschap ben. Tot nu toe heb ik het geluk gehad samen te werken met mensen die me na aan het hart liggen en die als familie aanvoelen. Daarom voel ik me ook zo thuis op het podium. Het is een magische plek: alles gebeurt live, in het moment en in direct contact met het publiek. Dat moment samen beleven versterkt de ervaring en geeft mij energie. 

Heb je de liefde voor muziek van thuis uit meegekregen?

Thuis stond de radio de hele dag aan, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Of mijn ouders zetten platen op, met klassieke muziek of luisterverhalen. Als kind kon ik eindeloos luisteren naar de muziek uit de tekenfilm Fantasia, samen met mijn broers en zussen. Vaak bleef het niet bij luisteren, we dansten door de hele kamer. Mijn jongere zus en ik zongen ook vaak liedjes uit The Sound of Music en speelden verschillende scènes na. 

Ben je ook op jonge leeftijd muziek beginnen spelen?

Ik begon al met viool te spelen toen ik vier was, volgens de Suzuki-methode. Ik ben nog steeds dankbaar dat ik op deze manier in aanraking ben gekomen met muziek. Het is een heel natuurlijke benadering, die volledig op het gehoor gebaseerd is. We kregen les van een inspirerende leraar die bij mij en vele leerlingen een blijvende passie voor muziek aangewakkerd heeft.

Zijn er andere mensen die je in die vormende jaren hebben geïnspireerd? 

In de loop van mijn muzikale parcours heb ik het voorrecht gehad om bijzondere mensen te ontmoeten, die elk op hun eigen manier een blijvende invloed hebben gehad op mijn artistieke ontwikkeling. Aan het conservatorium kreeg ik de vrijheid en het vertrouwen om mijn eigen muzikale stem te ontdekken. Dat is essentieel voor een muzikant: het vormt de basis om autonoom te groeien. Daarnaast was de ontmoeting met Adam Wiltzie, Dustin O’Halloran en Neil Leiter, mede-muzikanten bij Echo Collective, op artistiek vlak verrijkend. Zij openden voor mij de deur naar een nieuw muzikaal landschap en experimenteerveld. Tot slot kreeg ik de kans om op tournee te gaan met Jóhann Jóhannsson; een sleutelmoment in mijn carrière. 

Naast violiste ben je ook componiste en harpiste. Is er een instrument waar je je het meest thuis bij voelt?

Voor mij is een instrument een middel om via muziek een bepaalde emotie en energie te delen. Elk instrument heeft een eigen karakter, dat bijdraagt tot de expressie van wat ik voel en wil verwoorden. Zo hou ik erg van het melodische aspect van de viool. Op dit moment voel ik mij het meest verbonden met de harp omdat er voor mij nog een hele klankwereld te ontdekken valt. Daarmee experimenteren en zoeken naar een eigen stem, vind ik ongelooflijk bevrijdend. 

Is het die vrijheid die je wil delen in je nieuwe album Freedom, dat je op Klarafestival presenteert?

Freedom is inderdaad ontstaan vanuit die persoonlijke behoefte. Ik wilde de harp laten schitteren in al haar veelzijdigheid en dieper duiken in de combinatie met elektronica. Ik heb mezelf de vrijheid gegeven om dat palet aan klanken en kleuren tot in het kleinste detail te verkennen. Voor het album werkte ik samen met een orkest, maar tijdens het concert zal geluidstechnicus Fabien Leseure me vergezellen. Hij zal live een extra dimensie toevoegen aan de harpklanken, zonder het orkest te willen vervangen. Voor mij levert die combinatie met elektronica een enorme vrijheid op, en dat gevoel wil ik delen met het publiek. 

Interview door Fauve Charlier en Aurélie Walschaert

Margaret Hermant is een violiste, harpiste en componiste gevestigd in Brussel. Ze is stichtend lid van het Echo Collective, een internationaal gerenommeerd ensemble op het kruispunt tussen hedendaags klassiek en experimentele muziek. Daarnaast werkte ze samen met een breed scala aan artiesten, onder wie Jóhann Jóhannsson, Adam Wiltzie, Dustin O’Halloran, Stars of the Lid, Joep Beving en Christina Vantzou. Haar werk als componiste omvat muziek voor films, theater, dans en kunstinstallaties en vertrekt steeds vanuit een gevoelsmatige verkenning van klankkleur en ruimte. In haar composities vermengt ze akoestische harp- en vioolklanken met elektronica, waarvoor ze regelmatig samenwerkt met Fabien Leseure.