Gavin Bryars, Claron McFadden & friends

Welkom op de 19e editie van Klarafestival! Het thema Crossroads - Come Together verbeeldt als geen ander het samenkomen van het publiek, de artiesten en hun inspirerende concerten. Een ontmoetingsplek waar de top van de internationale klassiek in dialoog gaat met uitdagende creaties en jong talent.  

Inspirator van deze editie is festivalartiest Claron McFadden. 'Ik sta op een kruispunt waar stijlen en generaties elkaar kruisen en ontmoeten en met elkaar botsen', vertelde ze ons in een interview. Die uitspraak is de kern van het programma. Geniet van Klarafestival als vrijplaats van hoop, meerstemmigheid en schoonheid in alle mogelijke verschijningsvormen. Als een plek waar het bekende nieuwe betekenis krijgt en waar nieuwe ervaringen je overrompelen.

Jan Raes, voorzitter

Joost Fonteyne, intendant

Chantal Pattyn, manager Klara

Herfst 

Een maandagavond in oktober. Jonge mensen druppelen binnen in de kleine concertzaal van het Brusselse Conservatorium op de Kleine Zavel. Het zijn musici uit alle uithoeken van de wereld: zangers, strijkers, blazers, percussionisten, gitaristen, componisten – bijna allemaal ingeschreven in de de Master-na-Master Hedendaagse Muziek in Brussel of Gent. Velen onder hen hebben elkaar nog nooit ontmoet. Maar als er aanvankelijk wat nervositeit in de lucht hangt, dan ontdooit die op slag wanneer sopraan Claron McFadden het woord neemt. Met warme stem nodigt ze de studenten uit om samen iets bijzonders te maken. Voor Klarafestival 2024 zullen ze een avondvullend ritueel voorbereiden in het teken van Jesus’ Blood Never Failed Me Yet, het iconische werk uit 1971 van de Britse componist Gavin Bryars. 

Ook die laatste glimlacht de groep intussen kamerbreed toe op een groot projectiescherm. Live vanuit zijn Engelse woonplaats vertelt de tachtigjarige componist – voor de zoveelste keer, ongetwijfeld, maar met onwrikbare gusto – het intussen legendarische verhaal achter Jesus’ Blood. In de vroege jaren 1970 hielp Bryars een bevriende filmmaker met de geluidsmix van een documentaire over mensen zonder onderdak in Zuid-Londen. Bij wijze van vergoeding kreeg hij enkele tapes met ongebruikt materiaal cadeau. Gewoonlijk zou Bryars die meteen hebben gewist om ze te kunnen gebruiken voor ander werk. Maar om een of andere reden besloot hij een van de banden te beluisteren met hoofdtelefoon. Wat hij te horen kreeg, was onstuimige audio van mensen die spraken over hun leven op straat. Ze vertelden wat hun was overkomen, en wat ze dagelijks doormaakten. Sommigen kregen ruzie, of zetten het op een zingen. ‘It was all rather shambolic’, herinnert Bryars zich – veel van de geïnterviewden waren zware drinkers. 

Maar tussen die lichte chaos zat een opmerkelijke vondst verstopt. Op een bepaald moment zingt een man een breekbare melodie, op een schijnbaar religieuze tekst: 

Jesus’ blood never failed me yet 

This one thing I know, for he loves me so 

Jesus’ blood never failed me yet 

Met enkele bezwerende herhalingen baant de man zich een weg door de tekst. Toonvast, ondanks de leeftijd die zijn stem verraadt. 26 seconden duurt zijn fascinerende hymne, die nooit tot een bestaande bron kon worden teruggevoerd. Was het een lied van eigen vinding? ‘Ik was aan de grond genageld’, vertelt Bryars. ‘Er was iets beklijvends aan zijn performance, alsof hij zijn concrete omgeving ontsteeg. Aangezien deze passage niet in de film werd gebruikt, zijn er geen beelden van hem bewaard. Een cameraman wist me te vertellen dat hij een bebaarde zeventiger was, die geen druppel alcohol dronk. Maar verder weten we helemaal niets over hem. Hij is een mysterie.’ 

Met scheermes en kleefband – zoals dat ging in de hoogdagen van de tape loops – maakte Bryars een lus van het fragment. Op de piano improviseerde hij er enkele akkoorden bij. ‘Meer was het op dat moment niet. It was a found piece, een flard gevonden geluid.’ Om de fragiele loop te vrijwaren, nam Bryars hem mee naar de kunsthogeschool waar hij in die jaren doceerde. In de geluidsstudio op de bovenste verdieping kopieerde hij de loop van de ene tape naar de andere – een onderneming van 30 minuten, de lengte van één band. Terwijl de recorders draaiden, ging de componist enkele verdiepingen lager koffie halen. ‘Toen ik terugkwam, speelde de tape nog steeds. Maar in de kunstateliers naast me, waar anders een vrolijke drukte heerst, kon je nu een speld horen vallen. Alle werkzaamheden waren tot stilstand gekomen, mensen zaten te huilen. Ik had geen idee wat er gebeurd was – tot ik besefte dat de stem van de oude man door de gangen zweefde en de studenten midscheeps had geraakt. Toen begon het me te dagen: wat ik ook doe met dit fragment, de man en zijn stem moeten op elk moment de hoofdrol spelen.’ 

De conservatoriumstudenten hangen aan Bryars’ lippen terwijl hij vertelt hoe het verder ging. In eerste instantie maakte hij een orkestratie van Jesus’ Blood voor enkele bevriende musici. Daarin omrankte hij de melodie geleidelijk aan met instrumenten. Voorzichtige strijkers, warme blazers: laag na laag bloesemt de begeleiding open. Maar de oude man zingt onverstoorbaar door. Bryars begon Jesus’ Blood ook live uit te voeren, met de tape op de achtergrond – ‘nou ja, eigenlijk op de voorgrond, want de stem is altijd groter dan de instrumenten.’ Toen het werk in 1975 op vinyl verscheen bij Brian Eno’s label Obscure Records, kreeg het een zekere cultstatus. 

Die eerste opname ontketende een decennialange reeks van muzikale metamorfosen. Jesus’ Blood reisde de wereld rond in uiteenlopende versies, lengtes en bezettingen, meebuigend met de technische en menselijke mogelijkheden van het moment. Van de 24 beschikbare minuten op vinyl tot 74 minuten op de cd die Philip Glass uitbracht, waar Tom Waits aan het eind in dialoog gaat met de oude man. Er zijn versies met kamerensemble en met grotere groepen, inclusief orkestmusici van de New York Philharmonic. De langste uitvoering ooit klonk in 2019, tijdens een happening in Tate Modern. Bryars speelde zelf onafgebroken mee op contrabas, in het gezelschap van mensen in thuisloosheid en – toen al – Claron McFadden. 

Voor elk van die gedaanteveranderingen schreef de componist een nieuwe partituur; zelf heeft hij het over ‘roadmaps’. Daarin noteert hij de organische ontwikkeling van Jesus’ Blood op zo’n manier dat mensen met uiteenlopende muzikale vaardigheden het werk kunnen uitvoeren. Ook voor het concert op Klarafestival komt er zo’n nieuwe routekaart, op maat van het bonte gelegenheidsgezelschap dat die avond op het podium zal staan. Naast de conservatoriumstudenten, Claron McFadden en Gavin Bryars zelf treden ook de percussionisten van het Franse Ensemble TACTUS aan, en enkele andere muzikale vrienden van McFadden. Ook Les Choux de Bruxelles zijn van de partij: een koor van mensen met armoede-ervaring. 

Na de digitale ontmoeting met Gavin Bryars gaan de stoelen in een kring. Er is namelijk nog meer te bespreken. Deze unieke uitvoering van Jesus’ Blood Never Failed Me Yet wordt de apotheose van een avond die het gebouw van Bozar tot in de verste uithoeken zal hullen in muziek. Claron McFadden nodigt de studenten uit om vooraf een eigen programma van mini-performances te cureren. Ze beschrijft ze als ‘live playlists’, die de luisteraar zowel auditief als mentaal binnenleiden in het universum van Jesus’ Blood. Een spannende opdracht, waarvoor de studenten carte blanche krijgen. McFadden deelt meteen haar kijk op coaching: ze wil naast hen staan, niet boven hen. Er worden plannen en een app-groepje gemaakt. Aan het eind van de avond zijn de losse partikels van dit gezelschap veranderd in een gemagnetiseerde groep met een plan. 

Winter 

In de loop van het najaar trekt het creatieproces van de happening zich organisch op gang. Claron McFadden bespreekt het concept van de avond met Raf Van der Veken, dirigent van Les Choux de Bruxelles, en ook hij raakt in de ban van het plan. Intussen brainstormen de studenten over hun concepten voor de playlists. Enkele eerste gelegenheidsensembles beginnen zich af te tekenen. Tijdens een ontmoeting in december met McFadden en het festivalteam pitchen ze hun ideeën. Het is indrukwekkend om te horen hoe wezenlijk ze aan de slag zijn gegaan met het muzikale universum van Gavin Bryars en Jesus’ Blood. Sommigen willen werken met sampling en tape loops. Anderen laten zich inspireren door het open karakter van het bronwerk, met performances waarbij het publiek actief bijdraagt aan de klankervaring. Daarnaast zijn er musici die het meditatieve van Jesus’ Blood willen exploreren, en weer anderen die het maatschappelijke contrapunt opzoeken tussen het illustere Paleis voor Schone Kunsten – een art nouveau-ontwerp van Victor Horta – en de thematiek van thuisloosheid. 

Lente 

Met de eerste zonnestralen verschijnen ook de eerste contouren van de happening. In Engeland werkt Gavin Bryars aan de roadmap voor Jesus’ Blood, en aan een nieuwe compositie voor Claron McFadden en pianiste Claire Chevallier. Dit liefdeslied, op een sonnet van Francesco Petrarca, zal een brug slaan tussen de playlists en de uitvoering van Jesus’ Blood. Rond dezelfde tijd gaat Claron McFadden langs op een repetitie van Les Choux de Bruxelles. In hun gezellige repetitieruimte aan de Ninoofsepoort wijden de zangers zich met volle overgave aan haar inspirerende oefeningen. Als een mantra herhalen ze samen hun melodieën voor Jesus’ Blood. Dan vraagt McFadden iedereen om te zingen met gesloten ogen. Na afloop glinstert hier en daar een traan. In het centrum van Brussel puzzelt het festivalteam samen met de collega’s van Bozar en het conservatorium een letterlijk routeplan in elkaar: wie zal waar spelen tijdens de playlists? De laatste ruimtes worden ingedeeld, de laatste instrumenten gehuurd. Bijna klaar voor de Bozar-takeover. 

Het blijft wonderlijk om te zien hoe uit zo veel hoofden en harten één collectief project kan ontstaan. En hoe een hedendaagse klassieker als Jesus’ Blood, met zoveel jaren op de teller, steeds nieuwe artistieke sporen blijft uitzetten. In een interview grapte Bryars dat Jesus’ Blood binnen zijn oeuvre vergelijkbaar is met ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’ van The Rolling Stones: ‘Het is hét nummer waarvan je weet dat je het zal moeten blijven spelen. Er was een tijd dat ik dat jammer vond. Mensen leken soms te vergeten dat ik sinds 1971 zoveel andere muziek heb geschreven: vijf opera’s, twintig balletten en concerto’s, vijf strijkkwartetten, enzovoort. Maar op een bepaald moment heb ik het aanvaard en omarmd. Misschien vond ik daardoor wel een diepere aansluiting bij de geest van het werk. Ik begon veel aandachtiger te luisteren en minder routineus te spelen. Wanneer ik Jesus’ Blood nu uitvoer, probeer ik me bewust te zijn van elk detail, elke nuance. Na al die jaren kan ik nog steeds ontroerd raken wanneer de stem inzet en de instrumenten er stap voor stap bij komen.’ 

Katherina Lindekens, met dank aan Esther De Soomer

Gavin Bryars

De Britse componist Gavin Bryars is een van de belangrijkste figuren binnen de minimalistische en experimentele muziek. Hij begon zijn carrière in de vroege jaren ’60 als improviserend jazzbassist in het Joseph Holbrooke Trio. In 1966 raakte hij geïnteresseerd in compositie en trok hij naar New York, waar hij contacten onderhield met componisten als John Cage, Morton Feldman en Cornelius Cardew. Hij brak door met werken als The Sinking of the Titanic (1969) en Jesus’ Blood Never Failed Me Yet (1971), dat gebaseerd is op een loop van een zingende dakloze man. Intussen heeft Bryars een uitgebreide lijst composities op zijn naam, waaronder verschillende concerto’s, muziek voor balletwerken en vijf opera’s.

Claron McFadden 

De veelzijdige Amerikaanse sopraan Claron McFadden staat vooral bekend om haar interpretaties van hedendaagse muziek, maar is ook thuis in de barokmuziek en jazz. McFadden staat op de grootste internationale operapodia en vertolkte o.a. de titelrollen van Cavalli’s Didone en Bergs Lulu, naast rollen in creaties als The Time of our Singing van Kris Defoort en prisoner of the state van David Lang. Als huisartieste bij Muziektheater Transparant bedacht, regisseerde en speelde ze al verschillende multidisciplinaire projecten, zoals Lilith, Secrets en Nachtschade: Aubergine. Recent bracht ze in de muziektheaterproductie NINA een eerbetoon aan het leven en werk van Nina Simone.

Maria Eichler 

De Duitse mezzosopraan Maria Eichler studeerde in 2021 af aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Ze zong mee in operaproducties voor o.a. Theater Bamberg en Opera Accelerator (Litouwen) en werkte met ensembles als Studium Chorale en Ensemble Reflection. Sinds 2023 is ze vast lid van het Symfonischer Chor Bamberg. In 2022-2023 maakte ze deel uit van NKK NXT, een begeleidingstraject voor jonge artiesten van het Nederlands Kamerkoor, waarmee zo o.a. meewerkte aan het koningsnachtconcert in Concertgebouw Amsterdam en aan Minaminotori, een choreografisch werk voor acht zangers en tape. Binnenkort is ze te zien in de productie WASPS van haar eigen muziektheatercollectief EXSTO.

Rose Holiday

Rose Holiday is een 27-jarige opkomende muzikante en actrice. Ze groeide op in Bredene en kwam op 15-jarige leeftijd terecht bij collectief Klein Verhaal in Oostende. In de jaren die daarop volgden, werkte ze samen met artiesten uit film, muziek en dans. Op haar 24e verhuisde ze naar Brussel om haar biologische ouders te zoeken en meer te weten te komen over haar afkomst. Na een periode van dakloosheid en couch surfing kreeg ze ondersteuning van Het Opvanghuis Brussel, waar ze ook de kans kreeg om Claron McFadden te ontmoeten. Rose sloot zich aan bij collectief Transfocollect in Schaarbeek en bleef zich verder bekwamen in het acteren, schrijven, producen en performen. Recent zette ze haar eerste stappen in de stand-upcomedy. Haar doel is om binnenkort een diploma als kleuterleerkracht te behalen.

Claire Chevallier

Claire Chevallier is een Franse pianiste die zich via onderzoek en uitvoeringen gespecialiseerd heeft in de historische uitvoeringspraktijk van de klassieke periode tot de Franse muziek van begin 20ste eeuw. Daarbij heeft ze zelf ook een verzameling uitgebouwd van zes vleugelpiano’s uit de periode van 1842 tot 1920. Ze trad al op in verschillende internationale concertzalen, waaronder Concertgebouw Amsterdam, Salle Pleyel Parijs en Alte Oper Frankfurt. Chevallier staat steeds open voor interdisciplinaire projecten en droeg bij aan verschillende voorstellingen in samenwerking met prominente artiesten als Anne Teresa De Keersmaeker, Josse De Pauw, Jan Decorte, Jan Lauwers en Lisbeth Gruwez.

Ensemble TACTUS  

Het Franse percussie-ensemble TACTUS werd in 2011 opgericht. Sindsdien maakt het multidisciplinaire voorstellingen waarin het in dialoog met andere kunstvormen de relatie tussen klank, het lichaam en de ruimte onderzoekt. Hiervoor werkte TACTUS samen met tal van artiesten, zoals choreografen Yuval Pick en Maud Le Pladec, regisseur en acteur Jacques Bonnaffé, illustratrice en scenografe Marion Cluzel en circuscollectief Petit Travers. TACTUS legt zich vooral toe op hedendaags repertoire van o.a. Steve Reich, Julia Wolfe, Eunho Chang en Francesco Filidei, maar maakte daarnaast ook een opname van Bachs Goldbergvariaties in een arrangement voor percussie.

Les Choux de Bruxelles 

Mensen samenbrengen door te zingen: dat is waar Les Choux de Bruxelles voor staat. Het koor brengt Franse chansons, Brusselse klassiekers en indrukwekkende canons, begeleid door Raf Van der Veken op accordeon. Les Choux de Bruxelles treedt regelmatig op, bijvoorbeeld voor studenten van Odisee of op evenementen van de stad Brussel, en verwelkomt iedereen om mee te zingen of te luisteren.

Raf Van der Veken 

Raf Van der Veken is een semi-professionele pianist/organist, accordeonist en zanger. Als zanger is hij o.a. te horen in de Brusselse kathedraal. Al negen jaar lang is hij actief bij Les Choux de Bruxelles als dirigent en begeleider, gedreven door de passie om iets menselijks te zoeken en dat te delen. 

Maris Pajuste 

De Estse sopraan Maris Pajuste studeerde musicologie in Tallinn en Berlijn en vervolgens klassieke zang in Rotterdam bij Charlotte Riedijk en in Antwerpen bij Anne Cambier. Ze specialiseerde zich in hedendaagse muziek via de master-na-master aan het KASK & Conservatorium Gent, begeleid door ensemble Ictus, waarmee ze sindsdien regelmatig samenwerkt. Na haar studies vestigde ze zich in Brussel, waar ze met Marina Delicado (piano), Lucas Messler (percussie) en Anita Cappuccinelli (percussie) het hedendaagse muziekensemble TUUM oprichtte. Als zangeres gaat Pajustes interesse vooral uit naar de klankrijkdom van de stem en het samenwerkingsproces tussen componist en uitvoerder.

Rebecca Driesmans

De Brusselse zangeres en producer Rebecca Driesmans studeerde jazz-zang aan het Conservatorium Maastricht, de Sibeliusacademie in Helsinki en het Koninklijk Conservatorium Gent, waar ze haar studies voltooide en tevens de opleiding muziekproductie volgde. Momenteel focust ze zich vooral op haar jazzproject Bex, waarmee ze vorig jaar de debuutsingle ‘Easy Mountain’ uitbracht en op Gent Jazz stond. Daarnaast leent ze haar stem aan verschillende projecten, waaronder de band van Oriana Ikomo, waar ze de backing vocals en synthesizers verzorgt. Met Ikomo en anderen won ze recent de Ensor voor beste muziek voor hun soundtrack bij de VRT-reeks Roomies.

Patrīcija Bloma

Saxofoniste Patrīcija Bloma werd geboren in Riga. Nadat ze daar in 2019 afstudeerde aan de Muziekhumaniora Jāzeps Mediņš bij Oskars Petrauskis, besliste ze om haar opleiding voort te zetten bij Simon Diricq en Pascal Bonnet aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. In 2022 behaalde ze er haar bachelordiploma en momenteel volgt ze de masteropleiding, die ze in juni 2024 wil voltooien. Daarnaast speelt Bloma in het professionele blaasensemble Riga, waarmee ze regelmatig optreedt in Litouwen en de rest van Europa, en neemt ze deel aan verschillende festivals en masterclasses.

Elodie Blume

Elodie Blume is een Franse zangeres en multi-instrumentalist. Ze verkent verschillende muzikale domeinen door te reizen en samen te werken met andere artiesten in de VS, Spanje, Italië, Portugal en België. Momenteel studeert Blume jazz-zang aan het Koninklijk Conservatorium Brussel en staat ze regelmatig op het podium met verschillende projecten in Frankrijk en België.

Jurij Bregar

Jurij Bregar begon zijn carrière als saxofonist in de levendige muziekscène van Ljubljana. Hij voltooide zijn studies aan de Muziekacademie van de Universiteit Ljubljana bij Matjaž Drevenšek en Jan Gričar, en vervolgde zijn opleiding bij Simon Diricq aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, waar hij momenteel zijn masterprogramma afrondt. Bregar toont regelmatig zijn kwaliteiten op prestigieuze festivals of concerten die gelinkt zijn aan het conservatorium. Daarnaast neemt hij deel aan verrijkende masterclasses op verschillende plaatsen in Europa.

Alejandro Fenollosa Beltrán

Alejandro Fenollosa Beltrán is een Spaanse saxofonist, performer en improvisator die in Gent woont. Hij werkte o.a. samen met het Joven Orquesta Nacional de España, Orquesta Sinfónica de Madrid (Teatro Real), Ensemble Hopper en Ensemble Sonido Extremo. Daarnaast was hij spreker op TEDxYouth@LaVallUixo in 2015 en nam hij deel aan de Darmstädter Ferienkurse, de akademie kontemporär van de Hochschule für Musik und Theater Hamburg, ATTACA Festival Bazel, het 18e World Saxophone Congress in Zagreb en het VANG-festival voor hedendaagse muziek in Madrid.

Filippo Gillono

Filippo Gillono is een Italiaanse gitarist, componist en improvisator. Hij studeerde jazzgitaar en jazzcompositie in Turijn en is actief in de improvisatie- en experimentele muziekscène van Berlijn en Turijn. Daarnaast maakte hij deel uit van het trio NASO 2, collectief Pietra Tonale en het duo Salmoni, en werkte hij samen met o.a. Umut Adan, Yuval Avital, Hilary Galbreaith, Hansko Visser, Pasquale Calò, Pablo Lienhard, Vincent Laju en Diamanda La Berge Dramm. Gillono speelde op festivals als het Torino Jazz Festival, Jazz is Dead! Festival (Turijn/Milaan), Fusion Festival (Lärz, Duitsland), Valkhof Festival (Nijmegen) en Salon IKSV (Istanbul).

HuiChi Li

HuiChi Li is een Taiwanese percussioniste. Ze behaalde haar bachelordiploma aan de Nationale Kunstuniversiteit Taipei en haar masterdiploma aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Momenteel volgt ze een master-na-masteropleiding aan het KASK & Conservatorium Gent, waar ze verschillende vormen van muzikale expressie verkent en zich waagt aan onconventioneel hedendaags repertoire.

Iñaki Marcos Bueno  

Iñaki Marcos Bueno is een Spaanse klarinettist en componist. Hij speelde intussen zowat overal in Spanje en daarnaast ook in o.a. Italië, Frankrijk, België, Portugal en Duitsland. In 2022 ontving hij de Academic Excellence Award van de Banco Santander Foundation Scholarships. Momenteel combineert hij zijn carrières als klarinettist en componist en werkt hij samen met orkesten en ensembles met een internationale reputatie, waaronder Ensemble Modern, Symfonisch Orkest Opera Ballet Vlaanderen, Ensemble Fractales en Ghent Symphony Orchestra.

Michał Nowak

Saxofonist Michał Nowak behaalde zijn middelbare schooldiploma aan de Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna II st. in Poznań bij Dorota Samsel. Hij vervolgde zijn opleiding bij Christian Wirth aan het Conservatoire Municipal Maurice Ravel in Parijs en studeert momenteel bij Simon Diricq aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Nowak werd laureaat van verschillende internationale competities, waaronder de Concorso Internazionale Premio Città di Padova (2015, eerste prijs) en de Internationale Saxofooncompetitie Wrocław (2019, eerste prijs). Daarnaast volgde hij masterclasses bij Claude Delangle, Vincent David, Daniel Gauthier en Lars Mlekusch.

Edoardo Giovanni Parente 

Edoardo Giovanni Parente is een Italiaanse percussionist, performer en componist. Hij studeerde in 2021 af in Bari en begon onmiddellijk als solist op vibrafoon, pauken en percussie in verschillende orkesten. In zijn composities focust Parente zich vooral op de connectie tussen muziek en beweging in combinatie met elektronica en lichtinstallaties. Momenteel speelt hij in het Orchestra Sinfonica della Città Metropolitana di Bari en organiseert hij hedendaagse muziekconcerten en festivals met zijn collectief Foly Hools.

Francisco Rojas Huertas

Francisco Rojas Huertas is een professionele fluitist en piccolospeler. Hij werd geboren in Granada, waar hij zijn bachelordiploma behaalde. Nadien studeerde hij in Warschau en verkreeg hij zijn masterdiploma aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Rojas bouwde zijn carrière op rond kamer- en orkestmuziek, stond op verschillende festivals en speelde met orkesten als het Orquesta Ciudad de Granada en het Joven Orquesta Nacional de España.

Carlo Sampaolesi

Carlo Sampaolesi is een Italiaanse accordeonist gevestigd in Brussel. Zijn interesse in klank en ruimte leidde hem ertoe de klankkleur- en spectrale eigenschappen van zijn instrument te onderzoeken door een reeks samenwerkingen aan te gaan met gevestigde internationale componisten. Hij speelde met ensembles en orkesten als de Neue Vocalsolisten, MDI Ensemble en Orchestra del Teatro La Fenice en werkte samen met componisten als Lucy Railton, Jessie Cox en Catherine Lamb.

Salomé Saurel

Salomé Saurel studeerde viool in Straatsburg en Brussel en heeft een bijzondere interesse in hedendaagse muziek. Ze speelde met het Linéa Ensemble (Musica Festival Strasbourg, 2019) en is mede-oprichter van het Semblance Ensemble dat optrad op het Festival de Royaumont 2023.  Momenteel geeft ze les in Neuville-en Ferrain en werkt ze voor het jeugdorkestproject Opus in Lille. Daarnaast werkt ze met Semblance Ensemble mee aan het mixed music-project En Scène in samenwerking met Département du Val d’Oise en Fondation Royaumont.

Eleonora Serani

Eleonora Serani werd geboren in Italië, waar ze bachelordiploma’s behaalde voor harp en wiskunde. In 2023 behaalde ze haar master harp aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Als harpiste is ze bijzonder veelzijdig en treedt ze op in verschillende muzikale contexten, gaande van orkest- en kamermuziek tot hedendaags repertoire. Ze werkte samen met orkesten als het Antwerps Jeugdorkest en artiesten als dirigent Benedetto Montebello.

Valeriia Ivanukha

Valeriia Ivanukha is een Oekraïense celliste. Op haar 14de verhuisde ze naar Dnipro, waar ze cello studeerde bij Artem Poudennyi en in 2018 haar debuut maakte als soliste met het Symfonieorkest Dnipro. Sinds 2019 studeert ze bij Jeroen Reuling aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Momenteel voltooit ze er haar masteropleiding en breidt ze haar kennis van hedendaagse muziek verder uit. Ivanukha volgde masterclasses bij internationaal gewaardeerde cellisten als Maria Kligel, Jacob Show en Denis Severin. In deze moeilijke tijden voor haar thuisland zet ze zich in voor de verspreiding van Oekraïense muziek door samen te werken met componisten als Maskym Poplinskiy en Zoltan Almashi.

Anna Svetlakova

Anna Svetlakova is een Siberische fluitiste gevestigd in België. Tijdens haar studies aan het Oeralconservatorium in Jekaterinenburg richtte ze samen met componist Dmitry Remezov het hedendaagse muziekensemble InterText op, dat premières bracht van verschillende nieuwe werken van jonge componisten uit voormalige Sovjetlanden. In 2019 verhuisde Svetlakova naar België, waar ze sindsdien actief is als fluitiste en concertorganisator in de muziekscènes van Brussel en Gent. Ze wordt door de Vlaamse overheid ondersteund als opkomend artiest.

Denise Tamburi

Denise Tamburi is een Italiaanse fluitiste en performer gevestigd in Brussel. Ze werkte samen met componiste Brigitta Muntendorf tijdens het Segnali Festival in Milaan en nam deel aan de workshop voor hedendaagse muziek door Marco Momi. Daarnaast nam ze deel aan masterclasses van het MDI Ensemble en het festival Traiettorie in Parma en werkte ze als danseres en zangeres voor theatergezelschap Urochs in Ferrara. Momenteel volgt Tamburi het master-na-masterprogramma voor hedendaagse muziek aan het Koninklijk Conservatorium Gent onder leiding van ICTUS met het project ‘In Balance between Sound and Movement.’ Haar onderzoek focust zich op de relatie tussen muziek, dans en theater. 

Vadim Tkachuk

Vadim Tkachuk werd geboren in Nyagan, een klein dorp in Siberië. Hij begon op zesjarige leeftijd klarinet te studeren aan de plaatselijke muziekschool. Een jaar later ruilde hij de klarinet in voor de saxofoon en verhuisde zijn gezin naar Jekaterinenburg. Daar begon hij op zijn veertiende te studeren aan het Oeralconservatorium, waar hij aan verschillende wedstrijden deelnam. Tijdens een van die concours werd Tkatchuk door het Koninklijk Conservatorium Antwerpen uitgenodigd om zijn opleiding daar voort te zetten. In 2019 begon hij zijn studie in Antwerpen bij Hans de Jong. Momenteel is Tkatchuk masterstudent aan het Koninklijk Conservatorium Brussel bij Simon Diricq.

Gideon Van Canneyt

De Belgische percussionist Gideon Van Canneyt voltooide in 2022 zijn masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Hij speelt regelmatig met Brussels Philharmonic en Orchestre Philharmonique Royale de Liège en is sinds 2020 vast lid van het collectief BL!NDMAN. Daarbij trad hij op in zalen als La Villette, BOZAR, en Stadsschouwburg Amsterdam. Samen met Silas Van den Spiegel is Van Canneyt ook actief in de elektronische muziekscène als het duo BLONDROS.

Silas Van den Spiegel

De Belgische percussionist Silas van den Spiegel studeerde in 2022 met grote onderscheiding af aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, waar hij voor zijn masterexamen een beurs van de Horlait-Dapsens Foundations ontving. Hij speelde als freelancer met verschillende ensembles en orkesten, waaronder Brussels Philharmonic en BL!NDMAN. Recent richtte hij samen met collega en vriend Gideon Van Canneyt het duo BLONDROS op om zijn muzikale grenzen te verleggen. Met dit duo onderzoeken ze de grens tussen percussie en elektronische muziek.

Nicolò Vivi

Gitarist Nicolò Vivi studeert aan het Conservatorio di Musica Vecchi Tonelli in Modena en is momenteel op Erasmus aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Hij specialiseert zich in vrije improvisatie en hedendaags repertoire, waarvoor hij samenwerkt met verschillende Europese muzikanten en componisten. Het onderwerp van zijn masterproef is de vraag hoe men mensen kan helpen nieuwe muziektalen te begrijpen, en hoe men hen deze talen kan laten gebruiken om tot een meer open en inclusieve samenleving te komen.

Enora Yang

Enora Yang is afgestudeerd als architect aan de École nationale supérieure d'architecture de Paris-La Villette en studeert op dit moment hedendaagse en klassieke percussie aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Ze treedt op met verschillende ensembles, van symfonieorkesten tot kamermuziek- of hedendaagse muziekensembles als Ensemble 2e2m, Symblema Percussions, Pasklaar en l’Intensité retenue. Door haar achtergrond als architecte en muzikante te combineren wil ze de dwarslijnen tussen de kunsten onderzoeken.

Alexandra Zholobova

Alexandra Zholobova is een Oekraïense altvioliste geboren in Kiev. Nadat ze in 2007 haar studies aan het R. Glier Muziekinstituut Kiev afrondde, vertrok ze naar België voor haar verdere traject aan het Conservatorium van Gent. Daar volgde zij les bij Michael Kugel en Diederik Suys en behaalde ze haar masterdiploma. Zholobova is zowel gepassioneerd door traditionele muziek als door hedendaags kamermuziekrepertoire. 

Les Choux de Bruxelles

Ghizlaine Sharaf, William, Paul, Jean-Marie Desmet, Marie Kina Talimbo, Carine De Bakker, Christiane Gabriels, Fathia, Patricia, Vasilios Vassileris, Michel Vassileris, Jacqueline Cardinael, Jacky Bols, Frans Vervliet, Vincent, Fatima Berkane, Willem Defieuw

Students and former students from the conservatories of Brussels and Ghent

Maris Pajuste , Rebecca Driesmans, Patricija Bloma, Elodie Blume, Jurij Bregar, Alejandro Fenollosa Beltrán, Filippo Gillono, HuiChi Li, Iñaki Marcos Bueno, Eleonore Meens, Michał Nowak, Edoardo Giovanni Parente, Francisco Rojas Huertas, Alexandra Zholobova, Carlo Sampaolesi, Salomé Saurel, Eleonora Serani, Valeriia Svanukha, Anna Svetlakova, Denise Tamburi, Vadim Tkachuk, Gideon Van Canneyt, Silas Van den Spiegel, Nicoló Vivi, Enora Yang